...I'm sorry...

 

I'm sorry that I wasn't there when you needed help.

I'm sorry that I didn't go to check your health.

I'm sorry that I was happy with other thing that isn't as importatn as you were.

I'm sorry that I didn't have a good care  for you everyday.

I'm sorry that sometime I shouted and scolded at you.

I'm sorry that I didn't think of you as often as before.

I'm sorry that you have to go without your friends around you.

I'm sorry for everytime you felt lonely and I was happy with others.

I'm sorry that I didn't treat you well when you were alive.

I'm sorry that BIG bit you many years ago and I still love BIG (but never more that you).

I'm sorry that I didn't have a funeral for you.

 

Thank you for your love.

Thank you for making me laugh when I was sad.

Thank you for lightenning my mind.

Thank you for making me know how to love and feel be loved.

Thank you for giving your life instead of my mother's life.

Thank you for being here with us for so long.

Thank you for your brave that taught me how to fight the pain.

Thank you for everything that you had done.

 

Once agian, Thank you. I'm sorry...

 

I hope you can remember me as your friend.

I hope you are happy, nomatter where you are now.

I hope you are in heaven and surrounded by your favourite things.

I hope you enjoy your new life when you have life again.

I hope we can meet again...any where. Maybe in this life or next, I want us to be BEST friends.

I love you and I will remember you for ever.

YOU ARE ALWAYS MY FAVOURITE DOG.

 

For LUCKY

 

My love for you is forever yours

...Oor...

 

 

 

 

 

วันนี้เราไปซ้อมที่วิทยาลัยนาฎศิลป์มา อากาศร้อนมากๆๆ

เรานัดกะเพื่อนๆ ไว้ 12.00 นะ แล้วพิมโทรมาว่าจะไป late หน่อย เพราะว่าเพิ่งจะอาบน้ำ เราก้อ "อื้ม ได้ๆ"

แล้วเราก้ออยากจะไปก่อนเวลาหน่อย ไม่อยากให้เพื่อนๆรอ นั่งรถเมล์ไป (ประหยัดหน่อย!!)

 

พอ เพื่อนๆมากันครบเราก้อออกเดินทางไป "รถเมล์"

ขึ้นไปคนขับรถเมลก้อแปลกๆ เก็บตังค์ผิด มันต้อง 12 บาท แต่ว่ามันเอาแบบ 11 บาทมาให้ แล้วก้อขอดูตั๋วใหม่

แล้วก้อนับๆๆ "อื้ม !! อ่ออ ช่ายๆ คนละ 12 บาท"

เค้าก้อเอาแบบ 1 บาทมาให้ แล้วก้อมองเราแบบ งงๆ

สงสัยเราใส่เสื้อเหมือนกัน

เราก้อหัวเราะกัน...

 

ขึ้นรถไปซักพัก..

 

มีป้าคนนึงขึ้นมา

เค้ามานั่งข้างหน้าพวกเรา

แล้วใหม่ก้อรับโทรศัพท์แล้วป้าก้อหันหน้ามามอง

มองแบบว่า 'นานมากๆๆๆๆ' เหมือนคนไม่เคยเห็นคนโทรศัพท์

ถามว่า "ไปเที่ยวไหนกันหรอ?"

เฮ้ย!! รู้จักกันหรอป้า

ใหม่ก้อโทรศัพท์ต่อไป...

เราก้องงสิครับ หันไปหาพี่แปม พี่เค้าก้อทำหน้างงๆ

เราก้อเลยหันไปหาพิม พิมไม่รู้อะไรทั้งนั้น

 

เราก้อกลัวๆๆ เราก้อกอดพิมใหญ่เลย...

...ป้าหันกลับไป ...

...ใหม่วางโทรศัพท์หลังจากนั้น...

เราก้อหันไปหาใหม่ "เฮ้ย ป้าเค้าถามอะไรก้อไม่รู้อ่ะ" (แบบกระซิบนะ)

พี่แปมก้อบอกใหม่ว่า "ป้าเค้าถามว่าไปเที่ยวเที่ยวไหนกัน"

เรากะพี่แปมก้อทำหน้าแบบ 'น่ากลัวอ๊า!!!!'

 

ป้าหันมาใหม่!!!

คราวนี้ใหม่เป็นคนตอบ เค้าถามอะไรก้อไม่รู้เราไม่ได้ฟัง มัวแต่กอดพิม (คือไม่อยากให้ป้าเห็น)

 

พอป้าถามเส็ด เค้าก้อลงไป

เราก้อถามใหม่ว่า "ป้าถามไรอ่ะ ??? ??"

ใหม่ก้อบอกว่า "ก้อถามว่าถ้าเงินหมดจะทำยังไง แล้วก้อแบบว่าทำงานหรือเปล่า ทำที่ไหน เราก้อตอบไปว่าไม่ได้ทำ"

ประมานเนี้ย!!!! เรา กลัววววว

 

ไม่อยากขึ้นรถเมล์คนเดียวเลยอ่ะ

 

คนบ้าหรือเปล่าก้อไม่รู้!!!!

 

---จบไปหนึ่งเรื่อง---

 

พอไปถึงที่วิทยาลัย เราก้อนั่งรอกัน ดักรอน้อง ไม่ให้ออกนอกเขต (ครูตึ๋ง สั่งไว้)

แล้วก้อคุยๆ  กัน

พิมก้อชี้ให้ดูว่า "เนี้ย ครูจ๊อย"

(อื้ม!!! น่ารักดีอ่ะ)

แต่ก้อนะ สู้คนที่เราชอบไม่ได้หร๊อกกก

(นี้!!! ไอ้นุ่น อังกรู ถ้าแกมาเม้นนะ อยากเผลอบอกไปนะโว้ย!!! ไม่รู้ว่าเค้ามาอ่านหรือเปล่า เตือนก่อนๆ)

 

เราก้อซ้อมซอ (อ้ออ ลืมบอกว่า ได้ซอแล้ว!!! สวยดีด้วยหล่ะ แต่สายนี้เหม็นเหงื่อครูโป้งแล้วอ่ะ ฮิฮิ)

แล้วก้อต่อด้วยรำไทย

ไอ้รำไทยเนี้ยไม่เท่าไหร แต่ว่าซอเดะ

เฮ้อ....

คันชักเนี้ย ต้องเปลี่ยนหมดเลย แล้วก้อต้องเพิ่มโน้ตบางท่อนด้วย (ตายแน่ๆ)

แต่ไม่เปงไร....

มีซอแล้วอ่ะ ซ้อมเองได้

 

ซ้อมๆๆๆ เลิกประมาน 20.30 นะ

 

ก่อนกลับบ้านเราก้อส่งใหม่ที่สถานนีรถไฟฟ้า

ใหม่ก้อเปลี่ยนชุดในรถอ่ะ

น่ารักมากๆๆๆๆ (ขอบอกๆๆ)

ก้อขอให้ใหม่ ใช้เวลากะเพื่อนๆให้ดีที่สุดนะ เราก้อเป็นห่วงและรักใหม่เสมอนะ

พอใหม่กลับมา หรือไม่ว่าเราจะห่างกันแค่ไหน

เราก้อยังติดต่อกันได้นะ (อย่าเปลี่ยนเมล รู้สึกเราจะบอกหลายรอบเกินเนอะ)

เราจะไปใช้บริการร้านทำผมของใหม่นะ เพราะง้าน...อย่าลืมเราหล่ะ

อื้ม...เราจะเริ่มเรียนกลองด้วย!! กลับมา ดวลกัล ><"'

 

อื้ม...เพื่อนจ๋า (ราชวินิต) พรุ่งนี้เจอกัล!!!

"เขาดิน"นะจ๊า

>อยากเจอเด้งอ่ะ ทุกๆคนเลยก้อดี แต่เรากลัวพวกแกจำเราไม่ได้อ่ะ

....เหอๆๆ....

เราก้อเปลี่ยนไปมากเหมือนกัล...(อังกรู ห้ามล้อเรานะเฟ้ย เรารู้ว่าแกจะบอกว่าไร)

 

สุดท้ายนี้...อยากบอก"คนนั้น"

อีกครั้งว่า "น่ารักที่สุดเล้ย!!"

เราก้อขอบอกว่าแอบชอบเธอแล้วกันนะ

 

 

 

 

เฮอ...มีแต่รักข้างเดียวร่ำไป

แต่มีรักนึงที่ไม่เคยเปลี่ยน

รักของพ่อ แม่

รักของ พี่จิ๊บ พี่ก้อง และ ย่า ป้า (ญาติๆ)

รักของเพื่อนๆที่น่ารัก ทั้ง เก่าและใหม่

และรักของ...หมดแล้วมั้ง??

 

 

 

 

 

ชีวิตมีความสุขได้ด้วยตัวเราเอง

ความรัก คือ แค่สิ่งที่ทำให้เรามีความสดใส

ไม่งั้นเข้าจะบอกหรอว่า "มีความรัก แล้วโลกเป็นสีชมพู"

ก้อสีชมพู คือ สีแห่งความสดใสไง

 

ความรักทำให้เรา รักตัวเองมากขึ้นกว่าเดิม ทำให้เรารู้ว่า

ชีวิตที่เราดำเนินไป ไม่ได้เพื่อตัวเองเท่านั้น

แต่มันก้อสำคัญมากๆ ถึงคนที่รักเราด้วย

 

ป.ล :> เอาเพลงลงสเปสไม่ได้อีกแล้ว (กลุ้มๆๆๆ)

 

 

 

...ไม่อยากเชื่อก้อต้องเชื่อ ว่า  เราไม่ควรลบหลู่ "ดาราสาตร์" เพราะว่ามันเป็นอะไรที่ ทางวิทยาศาสตร์ไม่ได้มีส่วนร่วม

 

แต่ตามความคิดเห็นเรา เราว่ามันช่วยได้มากเลย กับการที่จะทำให้คนคนหนึ่งรู้สึกดีขึ้นมาได้

 

 

ก้อไม่อยากจะเชื่อเท่าไหรนัก แต่ดูเหมือนว่า "มันตรง" อย่างบอกไม่ถูก ตรงจนเราเกือบจะร้องไห้ ว่าง "ชั้น..น่าจะรู้ตัว ทุกอย่างมีทางแก้เสมอแหละน๊า"

 

หมอทำนายไว้ดีมาก...แต่ก้อนั้นหล่ะ คนส่วนใหญ่อาจจะคิดว่าเค้าทำนายไว้ดี เพราะเค้าอยากให้เราเชื่อว่าสิ่งดีๆจะเกิดขึ้น แล้วเราจะได้สบายใจ และกลับมาหาเค้าอีกเวลาเราไม่สบายใจ

 

แต่ มันก้อแล้วแต่ว่าใครจะเชื่อนะ....

 

สำหรับเราเราก้ออยากจะเชื่อว่า "สิ่งดีๆจะเกิดขึ้นจิง" :)

 

ทุกสิ่งมันเป็นการทำนาย ถึงอย่างไง ทำตัวให้สบายใจไว้มันก้อดีไม่ช่ายหรอ!!!

 

 

หมอทำนายไว้อีกอย่าง ว่า ช่วงนี้จะหว้าวุ่นในใจ

 

และมันก้อเป็นอย่างงั้นจิงๆ

 

เค้าบอกว่า "อาทิตย์ ซ้อน อาทิตย์" = การที่เราจะรู้สึกอยากปลดปล่อยพลังงานออกมาให้ได้มากๆ แล้วรู้สึกเก็บกด ถ้าไม่ได้ทำอะไรมันจะไม่ดีต่อตัวเรา

 

เราคิดแว๊บแรกเลย....จิงหว่ะ

 

เราเลยplanจะไปปลดปล่อยให้ในรู้แล้วรู้รอด!!

 

 

เมื่อวานเปนอะไรที่อยากตายมากๆ "ร้อนก้อร้อน ไม่มีอะไรทำเลย" เพราะที่เรียนปิด

เราเลยอยากตาย

 

อยู่บ้าน อ่านหนังสือจบไปสองเล่ม

 

 

บางที การไปดูหมอมันก้อช่วยนะ ช่วยให่เรารู้วิธีแก้ปัญหา ช่วยให้เรามีจิตใจที่สบายขึ้น และทำให้เรารู้สึกดีขึ้น เมื่อรู้ว่าสิ่งที่ดีๆจะเกิดขึ้นในชีวิต บางคนอาจจะกลัวว่าพอไปหาแล้วจะได้แต่สิ่งไม่ดี

มันก้ออาจจะเป็นไปได้

แต่มันก้อย่อมมีแลกเปลี่ยน...เจอไม่ดีอย่าง ก้อต้องได้ดีอย่าง...

 

พักนี้ ช่วงนี้ ก้อสงบขึ้นเยอะแล้ว (ไม่ได้หมายความว่า "เป็นบ้า" มานะ อย่าคิดผิดไป) แล้วเราก้อพร้อมจะดำเนินชีวิตไปอย่างปกติสุขซะที...

 

การจมปลักอยู่กับอดีตเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

ช่าย...

ถึงแม้เราจะคิดว่า เราได้ผ่านมันไปแล้ว

แต่จิงๆ

มันหลอกหลอนอยู่นั้นแหละ....บทเรียนไง...คิดอย่างงี้แล้วก้อ "สู้ต่อไป!!!!"

 

"สู้ๆ สู้ตาย"

 

ป.ล. คิดถึงเพื่อนๆทุกคนนะ ช่วงนี้ว่างๆ ก้อโทรมาหาได้นะ เราก้ออยากโทรหรอก แต่ไม่ได้จ่ายเงิน (ฮิฮิ) ซวยจิงๆ

 

ป.ป.ล. ที่เขียนไปเนี้ย เพราะอยากให้คน(บางคน) ได้คิดแล้วสู้ต่อไป๊

           ลืมซะอดีตที่แสน...หม่นหมอง!!!

 

รักนะจ๊ะ!!! >.< " (จุ๊บๆๆๆ)'